MORNING. Papunta kam ni Kanixia (my friend) sa San Miguel, sumakay kami ng Jeep. Tapos biglang may Babae na nanay na sumakay na malungkot siya. Tapos maya maya, bigla niyang nilabas phone niya at may tinitingnan siyang picture. Sinilip ko, bata. Tapos biglang nag break down yung Nanay. Umiyak siya ng sobra. Tapos binigyan ko ng panyo. bigla niyang sinabi sa akin na “Namatay na yung bunso ko. Ang laki laki na niya. Grade 1 na siya.” talagang na shock ako nun. Parang nararamdaman ko din yung pain na nararamdaman niya. Tapos di siya tumigil sa kakaiyak, ang dami niyang sinasabi “Bakit siya kinuha sa akin?”, “Mamimiss ko yung I love you at mga yakap mo at kiss mo.” Tapos yung katabi niyang babae, biglang tiningnan siya, tssss. Nakakainis, namatayan na nga, di pa maawa. Tapos sinasabi niya ulit yun. Tapos sabi niya “Di kaya ni Mama na wala ka.” Sabi ko “Kakayanin niyo po yan, magpakatatag po kayo.” sabi niya ” Ang sakit mawalan ng anak. Ginawa ko lahat para mabuhay siya, pero kinuha na siya sa akin.” sabi ko naman “Wag po kayo mag alala, magiging safe na po siya. Doon po maaalagaan din po siya.” Tapos parang hindi parin siya nakinig, iyak siya ng iyak. Hangga’t sa bumaba siya ng jeep tapos sabi niya sa akin “Salamat.”

Naramdaman ko nun na ang gaan sa pakiramdam na tumulong ka. (I consider it as helping) Grabe pala ang mawalan ng anak, Sana maging okay siya. :)